Now Reading
Μια ιστορία γεμάτη «γιατί»

Μια ιστορία γεμάτη «γιατί»

Πλυμμήρα

Σεισμοί, λοιμοί, καταποντισμοί, και στη χώρα αυτή τίποτε δεν αλλάζει. Κοντεύουν να έλθουν τα πάνω κάτω με την πανδημία και τις φυσικές καταστροφές –βλέπε βαρύς χιονιάς, σεισμός στη Θεσσαλία– κι ωστόσο κανείς στην Κυβέρνηση δεν μπορεί (;) να αντιληφθεί πως για κάθε… στραβό που συμβαίνει γύρω μας υπεύθυνο να δώσει λύση δεν γίνεται να είναι πάντα το δημόσιο. Το υγειονομικό κόστος της πανδημίας (πέραν του καθαρά οικονομικού) το ανέλαβε το κράτος. Ίσως, βέβαια, όφειλε να πράξει ανάλογα. Όφειλε να στηρίξει την κοινωνία στη δύσκολη αυτή στιγμή, να σταθεί στον πολίτη, αναλαμβάνοντας τόσο το κόστος, όσο και το συντονισμό μιας γιγαντιαίας προσπάθειας αναχαίτισης της πανδημίας. Από εκεί και μετά όμως αρχίζουν τα «γιατί».

Αναπάντητα «γιατί»

Γιατί, για παράδειγμα, θα πρέπει να συμβεί το ίδιο και για τις εκτεταμένες καταστροφές σε ένα μεγάλο μέρος της χώρας από την τελευταία, βαριά, 48ωρη χιονόπτωση; Γιατί θα πρέπει το κράτος να καλύψει τις ζημιές από τους σεισμούς στη Θεσσαλία; Γιατί έπραξε ανάλογα με τα χτυπήματα του Εγκέλαδου στη Χίο και τη Σάμο; Γιατί θα πρέπει να επιβαρυνθεί οικονομικά για τις όποιες καταστροφές από πλημμύρες ή άλλα ακραία φυσικά φαινόμενα έπληξαν διάφορες περιοχές της χώρας όλα τα τελευταία χρόνια, με χαρακτηριστικότερη την πλημμύρα στη Μάνδρα Αττικής; Γιατί για παράδειγμα δεν στράφηκε θεσμικά στην ασφαλιστική αγορά, ζητώντας χείρα βοηθείας; Γιατί δεν έστρεψε το βλέμμα της σε άλλες εθνικές αγορές, ώστε να διαπιστώσει πώς σε μια ορθώς οργανωμένη αγορά, οι λύσεις δεν περνούν πάντα από το δημόσιο ταμείο;

Το μεγαλύτερο «γιατί»

… και το μεγαλύτερο «γιατί» αφορά στην απόφαση του υπουργείου Οικονομικών να παρέμβει νομοθετικά προκειμένου να καλύψει πλήρως όσες επιχειρήσεις πληγούν στο μέλλον από φυσικές καταστροφές. Η διάταξη που έθεσε σε δημόσια διαβούλευση, όχι μόνο ξάφνιασε την ασφαλιστική αγορά, αλλά την προκάλεσε κιόλας, διότι, μεταξύ άλλων, προβλέπει ότι όσοι επιχειρηματίες διαθέτουν ασφαλιστικό κάλυμμα θα πρέπει πρώτα να αποζημιώνονται από τις ασφαλιστικές τους εταιρείες και εν συνεχεία να στρέφονται στο δημόσιο ζητώντας την αποζημίωσή τους για το μέρος της ζημιάς το οποίο δεν καλύφθηκε βάσει ασφαλιστηρίου συμβολαίου. Κατά συνέπεια, η προς ψήφιση ρύθμιση ποιο μήνυμα περνά στην αγορά; Κύριοι επιχειρηματίες μην ασφαλίζεστε διότι το δημόσιο θα είναι πάντα διαθέσιμο να σας καλύψει. Και ρωτάμε… γιατί πρέπει το κράτος να βλέπει τόσο στρεβλά την πραγματικότητα;

Κυβερνητικά «γιατί»

Αφήστε που τα υπουργεία παρουσιάζονται σα να συμμετέχουν σε διαφορετικές κυβερνήσεις. Το ένα υπόσχεται στην ασφαλιστική αγορά ότι θα κινηθεί νομοθετικά ώστε να θεσπιστεί ένα πλαίσιο ικανό να στρέψει τον πολίτη προς την ασφαλιστική αγορά προκειμένου να καλύψει την περιουσία του έναντι των φυσικών καταστροφών και την ίδια στιγμή το άλλο κινείται νομοθετικά βάσει άλλης λογικής, πολιτικής και κουλτούρας. Είναι λοιπόν να διερωτάται κανείς… γιατί να συμβαίνει αυτό; Γιατί τα υπουργεία δεν επικοινωνούν μεταξύ τους; Γιατί είναι, τελικά, τόσο δύσκολο να ακολουθείται η κανονικότητα στη λήψη κάποιων αποφάσεων; Γιατί οι κυβερνήσεις επιμένουν να μη βλέπουν το ορθό, το λογικό, το κοινό συμφέρον και επιμένουν να αντιμετωπίζουν όλα τα ζητήματα με τον ίδιο λάθος τρόπο;

See Also
Νάσος Λιάγκας

Απαντήσεις στα «γιατί»

Μήπως γιατί αδυνατούν να εποπτεύσουν τον ιδιωτικό τομέα και έτσι επιλέγουν ένα συγκεντρωτικό, ένα κρατικό σύστημα απονομής λύσεων; Ένα σύστημα το οποίο ελέγχουν οριζόντια και κάθετα, γνωρίζοντας κάθε κρίκο της αλυσίδας του; Ένα σύστημα μέσα από το οποίο να δηλώνουν στον πολίτη ότι το κράτος –βλέπε κυβέρνηση– βρίσκεται πάντα δίπλα του, έτοιμο να καλύψει, έστω και μερικώς, την όποια ζημιά; Ένα σύστημα που λειτουργεί με όρους πολιτικής ή καλύτερα μικροπολιτικής ή και κομματικής λογικής, το οποίο αρχίζει την επομένη των εκλογών και λήγει την παραμονή της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης; Αν όντως ισχύει κάτι ανάλογο, ίσως ήρθε η στιγμή να πρυτανεύσει η λογική και κάποιος να αντιληφθεί ότι ο κρατισμός έχει παρέλθει… ότι λύσεις εδώ και δεκαετίες προσφέρει κι η αγορά κι όπου κρίνεται αναγκαίο υπάρχουν και τα μοντέλα που ακούν στο «όνομα» ΣΔΙΤ.

Γιατί τέτοια… εμμονή;

Διότι είναι πραγματικά λυπηρό το δημόσιο να ενημερώνει (05.03.2021) τους φορείς του ότι, εφεξής κάθε ζημιά σε κρατικές υποδομές θα πρέπει να αποκαθίσταται με το λιγότερο δυνατό κόστος και άρα με τρόπο ώστε οι πληγείσες δομές να επανέρχονται στη φάση που ήταν ακριβώς πριν το ζημιογόνο συμβάν. Σκοπός της εγκυκλίου αυτής δεν είναι άλλος από το να περιοριστούν τα «περιττά» έξοδα, όπως αυτά που συνήθως δαπανώνται για την πλήρη αναβάθμιση κρατικών δομών. Με άλλα λόγια… αρμόδιοι φορείς ξοδεύετε τα λιγότερα δυνατά για επισκευές και αποκαταστάσεις σε περιπτώσεις ζημιών, διότι δεν περισσεύουν πόροι. Ξοδεύετε τα λιγότερα δυνατά και σε περιπτώσεις ζημιών από φυσικές καταστροφές, διότι εκτός από το μέσο πολίτη, εκτός από το μέσο επιχειρηματία, ανασφάλιστο –με την ευρύτερη έννοια του όρου– είναι και το δημόσιο. Ας μην ξεχνάμε ότι σε άλλες εθνικές αγορές, οι κρατικές δομές συνήθως είναι ασφαλισμένες για μια σειρά κινδύνων σε φορείς της ελεύθερης αγοράς. Διερωτόμαστε λοιπόν, γιατί τέτοια… εμμονή σε αυτήν τη χώρα κατά της ιδιωτικής ασφάλισης;

View Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

© 2020 ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ. ALL RIGHTS RESERVED.
Scroll To Top