Πρόσφατα Τεύχη

Δείτε με μία ματιά τα πιο πρόσφατα τεύχη από το Ασφαλιστικό Marketing

Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Οκτωβρίου 2016 Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Σεπτεμβρίου  2016 Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Ιουλίου - Αυγούστου 2016Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Ιουνίου 2016 Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Μαΐου 2016 Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Απριλίου 2016 Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Μαρτίου 2016 Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Φεβρουαρίου 2016 Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Ιανουαρίου 2016 Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Δεκεμβρίου 2015 Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Οκτωβρίου 2016

Newsletter

Κάντε εγγραφή στο Newsletter του Ασφαλιστικού Μάρκετινγκ για να λαμβάνετε sneak peaks από τα νέα μας τεύχη αλλά και να μαθαίνετε πρώτοι  για τις προνομιακές μας εκπτώσεις.

19 + 9 =

three × 5 =

Κύριε Γείτονα, με τη νέα σχολική χρονιά που μόλις άρχισε συμπληρώνετε είκοσι χρόνια αυτόνομης και επιτυχούς λειτουργίας των Εκπαιδευτηρίων Γείτονα. Πώς θα περιγράφατε την πορεία σας αυτή;

Κατ’ αρχάς νιώθω πάρα πολύ συγκινημένος που ένα όραμα που καλλιεργήθηκε πριν από 23 χρόνια βρίσκεται στην κορύφωσή του και οι καρποί του οράματος αυτού είναι μετρήσιμοι, ορατοί και αναγνώσιμοι από το ελληνικό κοινό και ιδιαίτερα από το κοινό των νοτίων προαστίων. Κάναμε ό,τι έπρεπε σαν εκπαιδευτικός οργανισμός για να καλύψουμε δύο πολύ μεγάλους στόχους. Την ακαδημαϊκή αποτελεσματικότητα και την οικοδόμηση του ανθρώπου. Ενός ανθρώπου που πιστεύει στην αλληλεγγύη, τη φιλότητα και την αρχή της ανταποδοτικότητας πάνω στην οποία στηρίζεται και η συμπατική αρμονία.

Σε περιόδους οικονομικής κρίσης και κοινωνι κής απαξίωσης, η σωστή εκπαίδευση αποτελεί αντίδοτο, όαση και ελπίδα για το μέλλον. Έχει γίνει αυτή η απλή αλήθεια κατανοητή από τους κυβερνώντες ή εξακολουθούν να υφίστανται οι αγκυλώσεις και οι ιδεοληψίες του παρελθόντος;

Θα έλεγα ότι υπάρχουν στιγμές που η ελληνική πολιτεία κατανοεί και αποδέχεται την αναγκαιότητα για παροχή εκπαίδευσης σε πολύ υψηλά επίπεδα παιδείας και πολιτισμού. Η υλοποίηση όμως, αυτού του μεγάλου οράματος, αυτού του μεγάλου στόχου παρουσιάζει δυσκολίες διότι υπάρχουν αγκυλώσεις όχι μόνο σε επίπεδο πολιτείας και κυβερνώντων αλλά και σε επίπεδο Ελληνικού Λαού. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Όταν ξεκινήσαμε αυτό το σχολείο δέχθηκα ένα τηλεφώνημα από τη Ρένα Θεολογίδου, δημοσιογράφο στο κανάλι της ΕΡΤ, η οποία μου πρότεινε συνέντευξη σχετικά με το μεγάλο αυτό εγχείρημα ίδρυσης των Εκπαιδευτηρίων. Μια από τις ερωτήσεις που μου υπέβαλε ήταν: Ποιο είναι το κοινό στο οποίο απευθύνεστε; Η απάντησή μου ήταν ότι απευθυνόμαστε στους ευφυέστερους των Αθηναίων και όχι στους πλουσιότερους, εννοώντας ότι ο γονέας ο οποίος μπορεί να μελετήσει και να βρει το βάθος και το πλάτος της εκπαιδευτικής μας φιλοσοφίας θα κάνει τις βασικές οικονομίες και μέσα από έναν αυστηρό προϋπολογισμό θα εγγράψει το παιδί του στο σχολείο μας. Από την άλλη πλευρά ο γονέας που δεν μπορεί να αναγνώσει και να κατανοήσει τη σημαντικότητα των ακαδημαϊκών μας προγραμμάτων, όσα χρήματα και να έχει δεν θα μας εμπιστευτεί ποτέ το παιδί του. Αυτό λοιπόν συνεχίζει να υπάρχει μέχρι και σήμερα. Και εμείς δηλώνουμε ότι απευθυνόμαστε στους ανθρώπους εκείνους που μπορούν να καταλάβουν τι είναι αυτό στο οποίο πρέπει να επενδύσουν για το παιδί τους. Η κρίση που βιώνουμε σήμερα αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Ότι, δηλαδή, επενδύουμε σε γνώση, σε ήθος και σε ανθρωπιά. Αυτό μένει και είναι ο μεγαλύτερος πλούτος.

Ελευθέριος Γείτονας, Εκπαιδευτήρια Γείτονα

Ελευθέριος Γείτονας, Γενικός Διευθυντής Εκπαιδευτηρίων Γείτονα

Η κοινή αντίληψη είναι ότι η ιδιωτική εκπαίδευση είναι ακριβή και ότι αποτελεί προνόμιο για λίγους. Αλήθεια, πώς μετράται πράγματι το κόστος αυτό και εν κατακλείδι είναι ή όχι ακριβή και με ποια κριτήρια;

Η ιδιωτική εκπαίδευση δεν αποτελεί προνόμιο για λίγους. Είναι επιλογή για εκείνους που μπορούν να επιλέξουν. Για αυτό και κάθε σχολείο πρέπει να εφοδιάζει τους γονείς με τα κριτήρια βάσει των οποίων θα αναλύσουν την ποιότητα του κάθε σχολείου. Θα σας το αναλύσω με ένα παράδειγμα. Έχουμε ένα νέο ζευγάρι που βγήκε σήμερα στην αγορά εργασίας και έχουν ένα παιδί έτοιμο να πάει στην πρώτη δημοτικού. Αφήνω την ποιότητα των προγραμμάτων και προχωράω στο καθαρά πρακτικό θέμα. Το σχολείο πρέπει να ικανοποιεί με τα ωράριά του το πρόγραμμα των γονέων. Τι εννοώ; Παραδίδει ο γονέας το παιδί του στο σχολικό αυτοκίνητο και μετά αποχωρεί και ο ίδιος για τη δουλειά του. Το μεσημέρι, όταν έχουν επιστρέψει από τη δουλειά τους, επιστρέφει μαζί και το παιδί τους. Αυτή είναι μια παροχή υπηρεσίας, που οποιοδήποτε κόστος και αν έχει, οι γονείς θα την αγοράσουν. Αν σε αυτή την παροχή, που ευνοεί καθαρά το λειτουργικό σχήμα της οικογένειας, προστεθούν και τα ποιοτικά ακαδημαϊκά προγράμματα, τότε οι γονείς και δάνειο μπορούν να πάρουν προκειμένου να πληρώσουν τα δίδακτρα των παιδιών τους. Διότι δεν είναι ακριβό το ακαδημαϊκό μας πρόγραμμα αλλά και το πρόγραμμα προσαρμογής του ωραρίου στις απαιτήσεις των εργασιακών ωραρίων της οικογένειας. Όταν το παιδί από τον παιδικό σταθμό θα διδάσκεται την αγγλική γλώσσα μια ώρα την ημέρα, ήδη θα έχει πάρει μια πολύ πλούσια γεύση μιας ξένης γλώσσας. Εάν δε, δούμε το πρόγραμμα από την πρώτη δημοτικού εώς το Λύκειο, όπου τα παιδιά διδάσκονται 5 ώρες την εβδομάδα τα Αγγλικά, χωρισμένα σε επίπεδα ανάλογα με το επίπεδο που κατέχουν τη γλώσσα, καταλαβαίνετε ότι μιλάμε για μια πολύ μεγάλη επένδυση. Επίσης, τα παιδιά από τη δευτέρα δημοτικού είναι υποχρεωμένα να επιλέξουν μια δεύτερη ξένη γλώσσα (Γαλλικά ή Γερμανικά). Από το νηπιαγωγείο δε τα παιδιά έχουν την επιλογή να διαλέξουν Κινέζικα, Ισπανικά, Ιταλικά και Ρώσικα.

Ποια είναι τα σημεία εκείνα στα οποία θεωρείτε ότι υπερτερείτε έναντι του ανταγωνισμού;

Γενικά εμείς διακηρύσσουμε και εν τοις πράγμασι το αποδεικνύουμε ότι είμαστε σχολείο παιδείας και πολιτισμού. Την παιδεία την εντάσσουμε μέσα στη μεθοδική κατάκτηση της γ νώσης, την οποία την χρησιμοποιούμε σαν κ λειδί για τις πανεπιστημιακές σπουδές, και ο πολιτισμός είναι το πνευματικό και ψυχικό μόρφωμα του ανθρώπινου όντος. Εμείς λέμε ότι είμαστε σχολείο Ελληνικό με Ευρωπαϊκή διάσταση και παγκόσμια προοπτική. Αυτό το τρισδιάστατο της σύγχρονης πραγματικότητας είναι αναγκαίο διότι ο άνθρωπος έχει έδαφος να πατήσει για να ευδοκιμήσει. Δεν είναι μετέωρος. Στους μαθητές μας δεν περιορίζουμε τις προοπτικές τους, αντίθετα, τους τις διευρύνουμε λέγοντάς τους ότι είναι Έλληνες, Ευρωπαίοι και πολίτες του κόσμου. Αυτή η τρισδιάστατη δυναμική της προσωπικότητας του παιδιού το βοηθάει να κατακτήσει το περιβάλλον του με την έννοια του σεβασμού και της δυνατότητας να πάρει ό,τι του προσφέρει ο τόπος του. Αν πάλι δεν τον χωράει ο τόπος του, όπως έλεγε ο Σεφέρης, απλώνεται λίγο πιο ανοιχτά.

Παρακολουθούμε πολλές φορές διαφημίσεις από τον εκπαιδευτικό χώρο που εστιάζουν κυρίως σε στατιστικούς δείκτες και ποσοτικές επιτυχίες. Με ποιον τρόπο πιστεύετε ότι θα μπορούσαν τα ποιοτι κά χαρακτηριστικά ενός εκπαιδευτηρίου να καταστούν πόλος έλξης για την κοινωνία;

Εμείς ως εκπαιδευτικός οργανισμός κάνουμε μια καταχώρηση στον τύπο όταν βγαίνουν τα αποτελέσματα. Αυτές οι συγκρίσεις είναι αναγκαίες γιατί ο γονέας για να μπορέσει να καταλάβει τη βαθύτερη φιλοσοφία ενός εκπαιδευτικού προγράμματος πρέπει να έρθει στο σχολείο την ώρα που λειτουργεί, έτσι ώστε να μιλήσει με τους υπεύθυνους, να υποβάλει ερωτήσεις, να λύσει απορίες, να πάρει απαντήσεις, να δει αν συμπίπτει η δική του φιλοσοφία και τα δικά του οράματα με τη φιλοσοφία και τα οράματα του σχολείου. Αν δεν υπάρχει ταύτιση μεταξύ της οικογένειας και του σχολείου, το αποτέλεσμα δεν θα είναι ικανοποιητικό. Επομένως, καταχωρούμε τα αποτελέσματά μας για να δείξουμε με έναν εύληπτο τρόπο την ακαδημαϊκή μας αποτελεσματικότητα. Το δεύτερο πλάνο, που είναι ο στοχασμός και η φιλοσοφία μας, ο γονέας πρέπει να το προσλάβει ζώντας μέσα στο σχολείο, φέρνοντας το παιδί του, να δει τους ανθρώπους που θα ασχοληθούν μαζί του και έτσι να πει το παιδί «ναι πατέρα, ναι μητέρα, εδώ θέλω, μ’ αρέσει».

* Απευθυνόμαστε στους ευφυέστερους των Αθηναίων και όχι στους πλουσιότερους *

Υπάρχει προσανατολισμός, εξειδίκευση αν θέλετε, των Εκπαιδευτηρίων Γείτονα προς συγκεκριμένες πανεπιστημιακές κατευθύνσεις, αυτό που παλι ά λέγαμε θεωρητικές, πρακτικές ή τεχνολογικές Σχολές;

Ο ρόλος του σχολείου που σέβεται τον εαυτό του και τους μαθητές του, δεν είναι να κατευθύνει και να χειραγωγήσει το μαθητή, αλλά να ικανοποιήσει τις προοπτικές και τις επιθυμίες του και να τον βοηθήσει έτσι ώστε αυτό που θα επιλέξει να το υλοποιήσει. Θα ήταν αντιπαιδαγωγικό εάν εμείς κατευθύναμε τα παιδιά. Μια δική μου, βαθύτερη πεποίθηση, είναι ότι ο άνθρωπος που θέλει να πάει και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, δεν το κάνει αποκ λειστικά και μόνο για να συνδυάσει τη γνώση του με το επάγγελμά του. Πολλές φορές με την πανεπιστημιακή εκπαίδευση διευρύνουμε περισσότερο τους ορίζοντές μας και αυξάνουμε τις δεξιότητές μας. Ο επαγγελματικός μας βίος, δεν ταυτίζεται απαραίτητα με τις σπουδές που έχουμε ακολουθήσει. Εκτός κι αν θέλεις να αποκτήσεις κάποια συγκεκριμένη ειδικότητα.

Εσείς βέβαια καταφέρατε και συνδυάσατε τις σπουδές σας με το επάγγελμά σας.

Είναι πολύ εύστοχη η παρατήρησή σας και έχω να συμπληρώσω το εξής: Σήμερα περνάμε μια κρίση και παρατηρώ επιστήμονες πτυχιούχους με διδακτορικά να είναι απελπισμένοι γιατί δεν έχουν μια δουλειά. Στην ίδια θέση βρέθηκα και εγώ την περίοδο της χούντας. Θυμάμαι, όταν ξεκίνησα να μπω στην εκπαίδευση υπήρχε μια εγκύκ λιος του Γεωργίου Παπανδρέου, Πρωθυπουργού της Ελλάδος και Υπουργού Παιδείας, που έλεγε ότι ουδείς με φάκελο κοινωνικών φρονημάτων θα διοριστεί στη δημόσια ή την ιδιωτική εκπαίδευση. Όταν λοιπόν βρήκα δουλειά, στη Σχολή Διαμαντοπούλου στο Αιγάλεω, με ενημέρωσαν πως δεν μπορόυσα να διοριστώ γιατί είχα φάκελο κοινωνικών φρονημάτων. Μέσα από μια δύσκολη διαδικασία κατάφερα τελικά να πάρω τη θέση του δασκάλου, κάτι που δεν κράτησε πολύ καθώς λίγα χρόνια μετά με καλέσαν στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής μου για να μου ανακοινώσουν την απόλυσή μου από τα εκπαιδευτήρια Ζηρίδη στα οποία και εργαζόμουν. Μάλιστα εκείνη την περίοδο ήμουν ο άνθρωπος που είχα παρουσιάσει το ολοήμερο σχολείο και το είχα ονομάσει και «διημερέυον» αφουγκραζόμενος την τάση της εποχής, που η ελληνίδα νοικοκυρά άρχιζε να βγαίνει στην αγορά εργασίας και έπρεπε να υπάρχουν ωράρια τα οποία θα την ικανοποιούν. Βιώνοντας λοιπόν την εμπειρία της απόλυσης, έχοντας ένα μικρό παιδί να μεγαλώσω και μια οικογένεια να συντηρήσω ήταν η πρόκ ληση που με οδήγησε να συναντήσω την κ. Αικατερίνη Κωστέα-Μοράκη και το 1973 να ανοίξουμε μαζί εν μέσω χούντας το πρώτο ιδιωτικό σχολείο στο Μαρούσι. Τα Εκπαιδευτήρια Κωστέα-Γείτονα. Η πολιτική κρίση με ώθησε στο να βρω τρόπους για να ζήσω. Όπως ένας καλός εκπαιδευτικός σήμερα θα φύγει στο εξωτερικό προκειμένου να βρει δουλειά. Οι κρίσεις, λοιπόν, πολλές φορές δημιουργούν ευκαιρίες και ανοίγουν τα μυαλά και τη δυναμική των ανθρώπων να αποδείξουν ότι μπορούν. Γι’ αυτό δεν φοβάμαι την κρίση.

Παράλληλα με τα υποχρεωτικά προγράμματα του Υπουργείου για όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης, αναπτύσσετε και πρωτοποριακά, και νοτόμα τμήματα. Θα μας μιλήσετε για αυτά, κυρίως βέβαια ως προς την υπεραξία που παρέχουν σε όσους τα παρακολουθούν;

Είναι γεγονός ότι το αναλυτικό πρόγραμμα αποτελεί νόμο του κράτους. Αν όμως κάποιο εκπαιδευτικό ίδρυμα θέλει να κάνει το κάτι παραπάνω, το αναλυτικό πρόγραμμα δεν το εμποδίζει. Πάνω σε αυτήν τη λογική, υπερβαίνουμε το αναλυτικό πρόγραμμα και προσθέτουμε δράσεις που υπηρετούν περισσότερο τα παιδιά. Δεν λειτουργούμε αφαιρετικά αλλά προσθετικά σε σχέση με το αναλυτικό πρόγραμμα. Για παράδειγμα τα τμήματα αυξημένων και κανονικών απαιτήσεων ήταν μια πολύ μεγάλη καινοτομία με δεδομένη την αρχή και την αξία που είχαμε ότι κατατάσσαμε το μαθητή αρχικά σε τμήμα κανονικών απαιτήσεων, αλλά ο μαθητής είχε τη δυνατότητα μέσα στα επόμενα τρία χρόνια να βελτιώσει τη θέση σου. Επίσης, έχουμε και τα προγράμματα ενισχυτικής διδασκαλίας, όπως και τη βιωματική μάθηση και το ταξίδι στο χώρο και στο χρόνο.

* Μιλάμε στους γονείς για το πόσο αναγκαίο είναι να είναι ασφαλισμένα τα παιδιά και εκτός σχολείου *

Είναι διαπιστωμένο και κοινώς αποδεκτό ότι η ασφαλιστική συνείδηση του Έλληνα καταναλωτή και της ελληνικής κοινωνίας γενικότερα, εί ναι σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Μια από τις αιτίες, η παντελής έλλειψη ασφαλιστικής παιδείας και μάλιστα από μικρή ηλικία. Ποια είναι η άποψή σας;

Κατ’ αρχάς υπάρχει ένα πολύ μεγάλο κενό σε ολόκ ληρη την ελληνική κοινωνία αναφορικά με το τι σημαίνει Ασφαλιστικό Σύστημα. Πέρα όμως από αυτό το Ασφαλιστικό Σύστημα που καλύπτει συγκεκριμένες παροχές, πιστεύω ότι είναι καλό να υπάρχει μια συμπληρωματική και σαφής αναφορά στο τι καλύπτει μια ιδιωτική ασφάλιση. Εμείς έχουμε όλους τους μαθητές μας ασφαλισμένους από την ώρα που θα μπουν στο σχολικό αυτοκίνητο μέχρι την ώρα που θα τους γυρίσουμε σπίτι τους. Είμαστε έτσι καλυμμένοι από κάθε αστική ευθύνη. Είναι αναγκαία η ασφαλιστική κάλυψη και για τον ιδιωτικό χώρο από ιδιωτικές επιχειρήσεις. Και πιστεύω ότι η κοινωνική προσφορά τους είναι τεράστια.

Σε έναν οργανισμό, όπως τα Εκπαιδευτήρια Γείτονα, που η παρουσία χιλιάδων παιδιών σε καθημερινή βάση εί ναι το σύνηθες, συσσωρεύονται τεράστιοι κί νδυνοι αστι κής ευθύνης προς τρίτους. Επιπλέον, οι πολύπλευρες δραστηριότητες τις οποίες αναπτύσσετε (αθλητικές, πολιτιστικές, ψυχαγωγικές κ.λπ.) επιτείνουν τους κινδύνους αυτούς. Ποια είναι η πολιτική σας στο θέμα αυτό;

Επειδή όντως ένα σχολείο είναι ένας ζωντανός οργανισμός, έχουμε ιδιωτική ασφάλιση όχι για να αποκρύπτουμε από τα παιδιά μας τους κινδύνους που κρύβουν διάφορες δραστηριότητες εντός του σχολείου, αλλά για να είμαστε εμείς καλυμμένοι ως προς την αστική ευθύνη. Εμείς δασκαλεύουμε τα παιδιά μας να σέβονται το ένα το άλλο, έχουμε καθηγητές στα διαλείμματα να προσέχουν τα παιδιά και ταυτόχρονα μιλάμε στους γονείς για το πόσο αναγκαίο είναι να είναι ασφαλισμένα τα παιδιά και εκτός σχολείου.

Πώς θα περιγράφατε την «επόμενη μέρα» του Έλληνα μαθητή; Πόσο συνδεδεμένη είναι η εκπαίδευση με την επαγγελματική αποκατάσταση; Και το αντίστροφο βέβαια, πόσο το άγχος της σύγχρονης κοινωνίας για επαγγελματική αποκατάσταση απογυμνώνει την παιδεία από διαχρονικές πολιτιστικές αξίες και γνώσεις;

Η επόμενη μέρα του Έλληνα μαθητή και του Έλληνα φοιτητή θα έλεγα ότι θα είναι ρόδινη αν ο ίδιος το αποφασίσει μέσα του. Σπούδασα για να αναδείξω τα εν δυνάμει χαρίσματά μου. Μέχρι τώρα ο Έλληνας φοιτητής και ο Έλληνας μαθητής είχε τη νοοτροπία ότι θα πάρει το πτυχίο του και θα βολευτεί σε κάποια θέση του δημοσίου. Σκοπός του παιδιού που σπουδάζει και τελειώνει τις σπουδές του είναι να δημιουργήσει νέους χώρους εργασίας.

Τέλος, θέλετε να μου πείτε με λίγα λόγια τι είναι το Οδοιπορικό Υγείας & Αλληλεγγυής στο οποίο συμμετέχετε;

Το Οδοιπορικό Υγείας και Α λληλεγγύης είναι μια άτυπη ομάδα την οποία ίδρυσε ο πρόεδρος της Ελληνικής Καρδιολογικής Εταιρείας, Επίκουρος καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και Διευθυντής του Τζάνειου Νοσοκομείου Στέφανος Φούσας μαζί με τον Γιώργο Πατούλη, Πρόεδρο Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών και Δήμαρχο στο Δήμο Αμαρουσίου. Αυτό είναι το οδοιπορικό υγείας το οποίο συνεπικουρείται και από μια ομάδα καθηγητών Ιατρικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Η δική μου συνεισφορά μαζί με τη συνεισφορά του Αντώνη Φούσα, πρώην υπουργού, είναι στο κομμάτι της κοινωνικής αλληλεγγύης, θυμίζοντας στους ανθρώπους μέσα από προσωπικά παραδείγματα τι σημαίνει κοινωνική αλληλεγγύη και ανθρωπιά. Μέχρι στιγμής έχουμε επισκεφτεί 15 μέρη στην Ελλάδα.