Πρόσφατα Τεύχη

Δείτε με μία ματιά τα πιο πρόσφατα τεύχη από το Ασφαλιστικό Marketing

Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Οκτωβρίου 2016 Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Σεπτεμβρίου  2016 Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Ιουλίου - Αυγούστου 2016Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Ιουνίου 2016 Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Μαΐου 2016 Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Απριλίου 2016 Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Μαρτίου 2016 Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Φεβρουαρίου 2016 Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Ιανουαρίου 2016 Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Δεκεμβρίου 2015 Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Οκτωβρίου 2016

Newsletter

Κάντε εγγραφή στο Newsletter του Ασφαλιστικού Μάρκετινγκ για να λαμβάνετε sneak peaks από τα νέα μας τεύχη αλλά και να μαθαίνετε πρώτοι  για τις προνομιακές μας εκπτώσεις.

7 + 20 =

five + seven =

του Νίκου Κλήμη

Tο ερώτημα τίθεται …προβοκατόρικα!

Tίθεται με το γνωστό τρόπο που θέτουμε στη χώρα μας τα περισσότερα ζητήματα. Άσπρο ή μαύρο. Πρέπει να είσαι με την μια ή με την άλλη άποψη. Πρέπει να απαντήσεις με ένα ναι ή ένα όχι. Αν κάνεις το «λάθος» να αναπτύξεις ένα διαφορετικό σκεπτικό, αν θέσεις προϋποθέσεις, αν αξιολογήσεις καταστάσεις, τότε «είσαι με τους άλλους». Βέβαια, την ίδια άποψη έχουν και «οι άλλοι», αφού δεν ενστερνίζεσαι με ένα ξερό ναι ή όχι τις δικές τους απόψεις στο εκάστοτε δίλημμα.

Επειδή όμως ο γραπτός λόγος παρέχει αυτή την πολυτέλεια, το να αναπτύξεις δηλαδή κάποιες απόψεις, πριν σε διακόψει ο συνομιλητής σου (στην κυριολεξία συν-ομιλητής, αφού συνήθως μιλάει μαζί με σένα, όχι πριν ή μετά από σένα!), θα επιχειρήσουμε να προσεγγίσουμε το θέμα. Καταρχήν, αν μιλάμε για τη χώρα μας, θα πρέπει να ξεκινήσουμε από το άρθρο 21, παρ. 3 του Ελληνικού Συντάγματος που αναφέρει ότι: «To Κράτος μεριμνά για την υγεία των πoλιτών και παίρνει ειδικά μέτρα για την προστασία της νεότητας, τoυ γήρατος, της αναπηρίας και για την περίθαλψη των απόρων».

Το κράτος λοιπόν ΜΕΡΙΜΝΑ. Το εύρος, η ποιότητα, η συχνότητα, οι προϋποθέσεις και οι παροχές εξαρτώνται από τους εκάστοτε νόμους που προτείνονται και ψηφίζονται βέβαια, από τις εκάστοτε κυβερνητικές πλειοψηφίες. Δυστυχώς ή ευτυχώς, η τελευταία τριετία μας απέδειξε ότι τα πάντα αλλάζουν και ότι, όταν μια κυβερνητική πλειοψηφία αποφασίσει μια ριζική ανατροπή υφισταμένων καταστάσεων, μπορεί να την υλοποιήσει ανεξαρτήτως πολιτικού, οικονομικού ή κοινωνικού κόστους. Συμφωνούμε, διαφωνούμε, άλλο θέμα. Από την άλλη, σε μια ελεύθερη οικονομία, ο κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα της επιλογής. Όχι μόνο στις συνθήκες περίθαλψής του, αλλά στα πάντα. Έχει το δικαίωμα να αγοράζει και να διαμορφώνει το επίπεδο της διαβίωσής του και να καθορίζει το επίπεδο των αναγκών του.

2

Προϋπόθεση; Η δυνατότητα να αγοράσει, δηλαδή η οικονομική του κατάσταση. Ταυτόχρονα, πρέπει να καταρριφθεί και ένας μύθος, ότι όταν κάποιος έχει οικονομική δυνατότητα, τότε εκχωρεί και τα δικαιώματά του, ότι δεν έχει δικαίωμα να απαιτεί από το κράτος αυτά που υποχρεούται το κράτος να του προσφέρει. Η παροχή υπηρεσιών υγείας δεν είναι ταμπού, δεν εξαρτάται από την ασφαλιστική συνείδηση, δεν εξαρτάται από το βαθμό ανάπτυξης μιας ασφαλιστικής αγοράς. Μιλάμε βέβαια για συγκρίσιμες καταστάσεις, όπως π.χ. για τα ευρωπαϊκά κράτη. Αν δούμε τα στοιχεία της Insurance Europe για το 2012* το 59% των συνολικών ασφαλίστρων αφορά σε ασφάλιστρα ζωής (life), το 31% σε ασφάλιστρα κατά ζημιών(property, casualty and accident) και το 10% σε ασφάλιστρα υγείας (health). Τα κατά κεφαλήν ασφάλιστρα (που συνολικά ήταν 1.843 ευρώ) ήταν αντίστοιχα 1.083 € σε ασφάλιστρα ζωής, 570 € σε ασφάλιστρα κατά ζημιών και 190 € σε ασφάλιστρα υγείας.

Η πραγματικότητα όμως σχετικά με τα ασφάλιστρα υγείας είναι τελείως διαφορετική. Ο μέσος όρος των 190 ευρώ διαφοροποιείται ανά χώρα, με τεράστιες αποκλίσεις. Ο λόγος είναι απλός. Το μοντέλο παροχής υπηρεσιών υγείας που η κάθε χώρα εφαρμόζει έχει άμεση επίπτωση στα ασφάλιστρα του κλάδου. Αυτό αποτελεί και την πιο τρανή απόδειξη της συμπληρωματικότητας της ιδιωτικής και της δημόσιας παροχής υπηρεσιών υγείας. Ο βαθμός της συμπληρωματικότητας (που θεωρητικά μπορεί να καλύπτει όλο το φάσμα, από 0% έως 100%) είναι που διαφοροποιεί την κάθε αγορά, από την απόλυτα δημόσια περίθαλψη μέχρι την απόλυτα ιδιωτική περίθαλψη. Το παράδειγμα της Ολλανδίας είναι ξεχωριστό. Αν προσέξουμε τον Πίνακα το 2005 τα συνολικά ασφάλιστρα υγείας σε μια χώρα περίπου 16 εκατ. κατοίκων ήταν 7.750 εκατ. ευρώ, δηλαδή 480 ευρώ περίπου ανά κάτοικο. Το αμέσως επόμενο έτος 2006 τα συνολικά ασφάλιστρα υγείας έφθασαν τα 31.463 εκατ. ευρώ, δηλαδή τα 1.950 ευρώ περίπου ανά κάτοικο, δηλαδή τετραπλασιάστηκαν.

* Το μοντέλο παροχής υπηρεσιών υγείας που η κάθε χώρα εφαρμόζει έχει άμεση επίπτωση στα ασφάλιστρα του κλάδου*

Γιατί; Η υποσημείωση στον Πίνακα δίνει την απάντηση: «Για την Ολλανδία, η απότομη αύξηση το 2006 οφείλεται κυρίως στην ιδιωτικοποίηση του συστήματος υγείας». Ταυτόχρονα, παρατηρούμε ότι από τις χώρες της πάλαι ποτέ δυτικής Ευρώπης, με ανεπτυγμένη ασφαλιστική αγορά, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιταλία, Σουηδία, Δανία, Φιλανδία, Νορβηγία και Βέλγιο, στα συνολικά ασφάλιστρα της κάθε χώρας το ποσοστό συμμετοχής των ασφαλίστρων υγείας είναι από ελάχιστο (γύρω στο 2%) έως μηδενικό. Υπάρχει οποιαδήποτε ένσταση σχετικά με την ασφαλιστική συνείδηση των πολιτών των συγκεκριμένων κρατών; Αντίθετα, το ποσοστό συμμετοχής των ασφαλίστρων υγείας στη Γερμανία είναι περίπου 20%, στην Ολλανδία άνω του 50%, στην Αυστρία άνω του 10%. Είναι ενδεικτικό επίσης, ότι το 76% των συνολικών ασφαλίστρων υγείας στην Ευρώπη είναι ασφάλιστρα τριών κρατών, της Ολλανδίας (36%), της Γερμανίας (31%) και της Γαλλίας (9%).

Οι κάτοικοι των χωρών αυτών έχουν υψηλότερη ασφαλιστική συνείδηση από τους προηγούμενους; Όχι βέβαια. Είναι δε εντυπωσιακό ότι ο ευρωπαϊκός μέσος όρος των 190 ευρώ ετήσιων ασφαλίστρων υγείας προκύπτει από τα 2 ευρώ (ναι, ΔΥΟ ΕΥΡΩ) που έχουμε στην Ελλάδα μέχρι τα 2.386 ευρώ που έχουν στην Ολλανδία! Η ίδια η έκθεση της Insurance Europe επεξηγεί** τα 2 ευρώ της Ελλάδας ως εξής: «όπου η υγειονομική περίθαλψη παρέχεται μέσω του εθνικού συστήματος υγείας ενώ των ιδιωτικών ασφαλίσεων εξακολουθεί να είναι πολύ περιορισμένη» και τα 2.386 ευρώ της Ολλανδίας ως εξής: «όπου το σύστημα υγείας είναι σε μεγάλο βαθμό ιδιωτικό». Ο κάθε πολίτης στην Ελλάδα ή στην Ευρώπη, «αγοράζει» αυτό που έχει ανάγκη, αυτό που του λείπει, αυτό δηλαδή που δεν του παρέχεται.

1

Ο λόγος που δεν του παρέχεται όμως, είναι άλλο ζήτημα. Για παράδειγμα μπορεί να μην του παρέχονται υπηρεσίες υγείας λόγω αδυναμίας του κράτους ή να μην του παρέχονται λόγω εφαρμόσιμου μοντέλου. Παράλληλα, είναι καθαρά προσωπικά τα κριτήρια της ποιότητας των παρεχομένων υπηρεσιών, τις οποίες θεωρεί ο ίδιος ότι πρέπει να απολαμβάνει. Συνεπώς, η διαφοροποίηση του όγκου των ασφαλίστρων ζωής ανά χώρα δεν είναι εύκολα ερμηνεύσιμη και μπορεί να οδηγήσει σε πολύ επιπόλαια συμπεράσματα, αν δεν προηγηθεί κατά βάθος ανάλυση όλων των ποιοτικών και ποσοτικών παραμέτρων. Ως χώρα, που βρισκόμαστε; Θα έλεγα στο μηδέν! Όχι γιατί υποτιμώ την τεράστια συνεισφορά της ιδιωτικής ασφάλισης στην αξιοπρεπή περίθαλψη του κατοίκου αυτής της χώρας, ούτε γιατί μηδενίζω τις κρατικές δομές και τους χιλιάδες εργαζόμενους στη δημόσια υγεία, που ακούραστα παρείχαν τις υπηρεσίες τους. Δυστυχώς όμως, σήμερα θεωρώ ότι βρισκόμαστε στο μηδέν γιατί σήμερα «δεν ισχύει τίποτα».

Ως κράτος δεν έχουμε την τόλμη να παρουσιάσουμε το ακριβές μοντέλο που προτείνουμε, απλώς αλλάζουμε σταδιακά αλλά χωρίς οποιαδήποτε λογική ένα μοντέλο (μπορεί να ήταν το καλύτερο ή το χειρότερο, υπήρχε όμως) που κάλυπτε σε μεγάλο βαθμό τις ανάγκες του πληθυσμού. Ο όγκος των ασφαλίστρων υγείας στη χώρα μας (για το 2012 κοντά στο 2%, ως ποσοστό στο σύνολο) δεν λέει τίποτα από μόνο του. Άλλωστε, στο «ανασφάλιστο» περιβάλλον μιας χώρας με εξαιρετικά χαμηλή ασφαλιστική συνείδηση, το ποσοστό αυτό δεν κάνει εντύπωση. Η αισιόδοξη νότα της αύξησης των ασφαλίστρων των προγραμμάτων υγείας κατά το 2013, δεν απαντά στο ερώτημα, τι μοντέλο θέλουμε ως χώρα.

Πού οδηγούμαστε λοιπόν; Δυστυχώς η πορεία μας και στον τομέα αυτόν είναι διφορούμενη. Από τη μια, η κυβέρνηση προχωρά σε ένα δρόμο που αναμφίβολα υποβαθμίζει τις παρεχόμενες υπηρεσίες υγείας και μάλιστα με έναν απόλυτο τρόπο που θεωρεί ότι οτιδήποτε άλλο ακούγεται ή προτείνεται «αντιβαίνει στην προσπάθεια ανασυγκρότησης και επιβίωσης της χώρας». Ακόμα και τις χειρότερες αμαρτίες να έχει διαπράξει ο χώρος της υγείας, δημόσιος και ιδιωτικός, ιατρικός και φαρμακευτικός, θεραπευτικός και προμηθευτικός, από τον πιο απλό αγροτικό γιατρό μέχρι τον κλινικάρχη και από το μοναδικό φαρμακείο στο ερημονήσι μέχρι το πολυκατάστημα του κέντρου, ο ΑΣΘΕΝΗΣ αυτής της χώρας δεν μπορεί να είναι ένα απλό «αντικείμενο», του οποίου η συνταγογράφηση ή η διαγνωστική εξέταση θα εξαρτάται από το πλαφόν των εξετάσεων που έχει γράψει ο γιατρός του αυτόν το μήνα!

Και δεν είναι δυνατόν να έχει ή όχι περίθαλψη ο ΑΣΘΕΝΗΣ ανάλογα με το αν, Υπουργείο Υγείας και Ιατρικός Κόσμος, συμφώνησαν στο μέτρημα των οφειλών ή στο κούρεμά τους προκειμένου να μην ελεγχθούν! Δεν είναι δυνατόν… Πολλά δεν είναι δυνατόν, αλλά τα ζούμε κάθε μέρα. Από την άλλη, η ιδιωτική ασφάλιση πληρώνει μέχρι σήμερα δικές της παλιές αμαρτίες (ας μην αναφερθούμε σε αυτές…) και θεωρεί ότι αφού ξεπέρασε την κρίση, οργανώνεται, ξεκαθαρίζει διαδικαστικά ζητήματα, ενισχύεται κεφαλαιακά και ετοιμάζεται για την προσέγγιση του πολίτη. Πότε; Πολλοί πιστεύουν ότι εντός του προσεχούς δεκαοκταμήνου θα έχει αλλάξει η εικόνα της αγοράς (προς το καλύτερο και σφόδρα αναπτυξιακά βέβαια) στον τομέα των προγραμμάτων υγείας. Ως ασφαλιστική αγορά μπορούμε να χαμογελάμε, κρυφά ή φανερά, αλλά ως πολίτες θέτουμε ένα απλό ερώτημα στην Πολιτεία. Θα μειωθούν οι φόροι που μέχρι σήμερα (έστω, μέχρι χθες) κάλυπταν και τον τομέα της παροχής υπηρεσιών υγείας από το δημόσιο σύστημα; Θα ελαφρυνθούν οι ασφαλιστικές μας εισφορές στα υποχρεωτικά ταμεία ασφάλισης, αφού οι παρεχόμενες από αυτά υπηρεσίες θα ελαχιστοποιηθούν; Θα δοθεί η δυνατότητα της επιλογής μεταξύ δημόσιας και ιδιωτικής ασφάλισης υγείας, πέραν βεβαίως μιας ελάχιστης υποχρεωτικής εισφοράς; Είναι ντροπή να ζητάει το κράτος τις πλήρεις εισφορές (ποινικοποιώντας μάλιστα τη μη πληρωμή τους, ακόμα και στους ελεύθερους επαγγελματίες που δεν καταχρώνται χρήματα τρίτων!), ταυτόχρονα να μειώνει τις παροχές, να κοστολογεί τις υπηρεσίες, να υποβαθμίζει την ποιότητα και όλα αυτά ως αποτέλεσμα λογιστικών προσεγγίσεων!

Την ίδια στιγμή, εξαπλώνονται ραγδαία οι ΜΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΕΣ κάρτες νοσηλείας, προσφέροντας τις παροχές που το κράτος ήταν υποχρεωμένο να παρέχει, στην τιμή που το κράτος όφειλε να πληρώνει, στα διαγνωστικά κέντρα (και όχι μόνο) με τα οποία το κράτος συνεργάζεται και όλα αυτά ζητώντας 100 ή 150 ευρώ ετησίως από τον πολίτη! Ένας από τους τόσους ευαίσθητους και άξιους Εισαγγελείς δεν μπορεί να θέσει το ερώτημα, πώς είναι δυνατόν να παρέχονται υπηρεσίες υγείας σε «τιμές ΦΕΚ» ή «τιμές ΕΟΠΥΥ» ή «τιμές ΠΕΔΥ» ή ό,τι άλλο αναφέρουν, όταν την ίδια στιγμή για τις ίδιες παροχές ζητούν πολλαπλάσια ποσά για όσους δεν έχουν τις συγκεκριμένες κάρτες; Ή μήπως η κατάσταση αυτή τους βολεύει όλους; Από τη μια, το κράτος που «απαλύνονται» η οργή και τα έξοδα των ασφαλισμένων-ανασφάλιστων στους οποίους αδυνατεί το ίδιο να παρέχει τις υπηρεσίες που όφειλε να παρέχει και ταυτόχρονα συνηθίζουν ότι και γι’ αυτές τις υπηρεσίες πρέπει να πληρώνουν κάτι εξτρά; Από την άλλη, οι ίδιοι οι χρήστες που βρίσκουν διέξοδο παρακάμπτοντας ουρές και αναμονές, έστω και αν πληρώνουν ένα μικρό ποσό.

Και βέβαια οι ιδιοκτήτες-επιχειρήσεις των καρτών για τα αυξανόμενα έσοδά τους! Υπάρχει βέβαια και η άλλη πολιτική προσέγγιση της επαναφοράς των υπηρεσιών υγείας και των υγειονομικών δομών, όχι μόνο στα προ κρίσης επίπεδα, αλλά με ουσιαστικό, ποιοτικό, ελεγχόμενο νέο δημόσιο μοντέλο υγείας. Επειδή όμως, ανεξάρτητα του τι πιστεύει ο καθένας και το αν «συμφέρει» ή όχι την ασφαλιστική αγορά, σήμερα ζούμε αυτά που περιγράφουμε πιο πάνω και παράλληλα δεν έχουμε δει από οποιονδήποτε ένα ολοκληρωμένο εναλλακτικό σχέδιο πολιτικής για την υγεία.

Δεν θα προσεγγίσουμε τώρα την πλευρά αυτή. Αυτό που ως λογικό συμπέρασμα και ως αίσθηση εξάγεται σήμερα είναι ότι ο Έλληνας θα στραφεί πολύ σύντομα στα προγράμματα υγείας της ιδιωτικής ασφαλιστικής αγοράς για τον απλούστατο λόγο ότι δεν εμπιστεύεται πλέον το κράτος. Είναι πολύ λυπηρό, αλλά είναι αληθινό.

*European Insurance in Figures, Statistics N°48, February 2014 **ranging from €2 in Greece (where healthcare is provided via the national healthcare system and private insurance is still very limited) to €2 386 in Netherlands (where the healthcare system is to a large extent private).