Πρόσφατα Τεύχη

Δείτε με μία ματιά τα πιο πρόσφατα τεύχη από το Ασφαλιστικό Marketing

Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Οκτωβρίου 2016 Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Σεπτεμβρίου  2016 Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Ιουλίου - Αυγούστου 2016Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Ιουνίου 2016 Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Μαΐου 2016 Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Απριλίου 2016 Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Μαρτίου 2016 Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Φεβρουαρίου 2016 Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Ιανουαρίου 2016 Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Δεκεμβρίου 2015 Ασφαλιστικό Μάρκετινγκ Εξώφυλλο Τεύχος Οκτωβρίου 2016

Newsletter

Κάντε εγγραφή στο Newsletter του Ασφαλιστικού Μάρκετινγκ για να λαμβάνετε sneak peaks από τα νέα μας τεύχη αλλά και να μαθαίνετε πρώτοι  για τις προνομιακές μας εκπτώσεις.

[ninja-inline id=786]

Πείτε μας λίγα λόγια για εσάς. Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με τις Ασφάλειες;

Κατ’ αρχάς και πριν ξεκινήσω να μιλώ για εμένα θα ήθελα να ευχαριστήσω το περιοδικό σας που μου δίνει βήμα να αναφερθώ σε εμπειρίες ζωής που ενδεχομένως και άλλοι άνθρωποι και συνάδελφοι να έχουν βιώσει. Να σας συγχαρώ επίσης για τον αγώνα που κάνετε όσον αφορά την προβολή του επαγγέλματός μας πάντα με ορθή και συνεχόμενη ενημέρωση πάνω σε θέματα του ασφαλιστικού χώρου. Γεννημένος τον Απρίλιο του 1969, σε μια επαρχιακή πόλη της Μακεδονίας, στη Νάουσα, και με καταγωγή από ένα χωριουδάκι του κάμπου, το Κάτω Ζερβοχώρι, μεγάλωσα συνηθισμένα, όπως και άλλα παιδιά της ηλικίας μου. Ως μοναχοπαίδι οικογένειας με πατέρα δημόσιο υπάλληλο και μητέρα εργάτρια εργοστασίου στις ξακουστές κουβέρτες της Νάουσας, θα υποψιάζεστε ο καθένας σας ότι θα ήμουν και καλομαθήμενος. Παρόλα αυτά η Μακεδόνισσα μάνα με ανέθρεψε με τρόπο τέτοιον που ποτέ δεν αισθάνθηκα μόνος μου ή καλομαθημένος. Σε ηλικία 18 ετών τελειώνοντας το Γενικό Λύκειο κατατάχθηκα ως στρατιώτης στο Κιλκίς στο όπλο του πεζικού. Τα υπόλοιπα 2 χρόνια του στρατού υπηρέτησα ως Αξιωματικός, τον πρώτο χρόνο σε μάχιμη μονάδα πεζικού στο Λιτόχωρο και το δεύτερο χρόνο στη Λέσχη Αξιωματικών Κοζάνης ως Διαχειριστής. Αφού πήρα το Απολυτήριο, βγαίνοντας στη ζωή ένιωθα υποχρεωμένος να εκπληρώσω τη μεγάλη επιθυμία του πατέρα μου να μπω στο Δημόσιο. Περιμένοντας τη μονιμοποίησή μου ασχολήθηκα με πολλά επαγγέλματα, άσχετα μεταξύ τους αλλά με ένα κοινό παρονομαστή για εμένα, τις δημόσιες σχέσεις. Σερβιτόρος, εργάτης εργοστασίου, μέχρι και ραδιοφωνικός παραγωγός.

Με τον ασφαλιστικό χώρο πότε… συναντηθήκατε; Πόσο ρόλο έπαιξε η αγάπη σας για τις δημόσιες σχέσεις;

Στον ασφαλιστικό χώρο μπήκα ενεργά το 1997, όταν ένας φίλος μου ασφαλιστής με προέτρεψε να ασχοληθώ με τις ασφάλειες. Βοηθούμενος από το γεγονός ότι εργαζόμουν ως υπάλληλος σε υπηρεσία του Δημοσίου και ερχόμενος σε καθημερινή επαφή με ανθρώπους δεκατεσσάρων χωριών της περιοχής μου αλλά και της Νάουσας άρχισα να τους προτρέπω να με κάνουν ασφαλιστής τους. Με ένα ημερολόγιο, ένα στυλό και με ευθύνη των υποχρεώσεών μου απέναντί τους ξεκίνησα να κάνω συμβόλαια για τα οχήματά τους. Οι ασφάλειες είχαν μπει για τα καλά στη ζωή μου. Η γοητεία της επιτυχίας στον τομέα αυτό κέρδισε το δημόσιο υπάλληλο. Αυτό όμως που με έκανε να αφήσω το δημόσιο ήταν οι ευθύνες όπως και οι υποχρεώσεις μου απέναντι στον άνθρωπο-πελάτη. Δεν θα ξεχάσω όταν αποφάσισα να πω στον πατέρα μου ότι θα ασχοληθώ αποκλειστικά με τις ασφάλειες. Του έσβηνα το όνειρο που ζούσε βλέποντας το γιο του στο δημόσιο. Πιστεύω όμως ότι οι αρχές που μου έδωσε από τα παιδικά μου χρόνια πάνω στις ευθύνες μου απέναντι στον κόσμο τον βοήθησαν να καταλάβει ότι αξίζω να κάνω αυτό που πραγματικά αγαπώ και θέλω. Έτσι ξεκίνησα, αφού είχα συγκεντρώσει από την εργασία μου τα απαραίτητα κεφάλαια, τη δημιουργία δύο γραφείων. Ένα στην Ειρηνούπολη Ημαθίας, τόπο καταγωγής μου, και ένα στη Νάουσα, τόπο διαμονής μου.

Και πώς ξεχωρίσατε από τους υπόλοιπους Ασφαλιστές της περιοχής σας;

* Το δυνατότερο κίνητρο που με έκανε να ασχοληθώ αποκλειστικά με το επάγγελμα του ασφαλιστή ήταν η ευθύνη που ένιωθα απέναντι στον άνθρωπο *

Ας μην ξεχνάμε ότι το δυνατότερο κίνητρο που με έκανε να ασχοληθώ αποκλειστικά με το επάγγελμα του ασφαλιστή ήταν η ευθύνη που ένιωθα απέναντι στον άνθρωπο, πέρα βέβαια από την αγάπη στο ίδιο το επάγγελμα. Στο χώρο πρωτοστάτησα από την αρχή για δύο κύριους και βασικούς λόγους. Ο ένας ήταν ότι ήμουν ο μοναδικός ασφαλιστής στην περιοχή που δεν ανήκα στο agency κάποιας εταιρείας, με αποτέλεσμα να έχω πληθώρα επιλογών ασφαλιστικών προϊόντων από τις εταιρείες που συνεργαζόμουν. Ο δεύτερος λόγος ότι δημιούργησα ένα γραφείο εκεί που δεν υπήρχε, δίπλα στον ασφαλιζόμενο, ιδίως στην περιφέρεια της Νάουσας.

Με την Ιντερσαλόνικα πώς και πότε συνδεθήκατε;

Με τον Όμιλο της Ιντερσαλόνικα γνωρίστηκα από τα πρώτα βήματά μου. Με γοήτευσε από την πρώτη στιγμή ο πρόεδρός της κ. Μελάς Γιαννιώτης. Ακόμα και σήμερα μετά από δεκαεπτά χρόνια πιστεύω ότι στο πρόσωπό του βρήκα τον πατέρα μου και στην εταιρεία την οικογένειά μου. Ασφαλιστικές εταιρείες υπάρχουν πολλές, ανθρώπινες όμως είναι λίγες. Η επιτυχημένη συνταγή της Ιντερσαλόνικα πιστεύω ότι οφείλεται στο ΣΕΦ-ΑΝΘΡΩΠΟ Μελά Γιαννιώτη και στο γιο του Κώστα, που με τον ανθρώπινο χαρακτήρα τους έκαναν την εταιρία μια οικογένεια. Στην πορεία λοιπόν, δεν άργησα να γίνω «μονογαμικός» με την Ιντερσαλόνικα. Έχοντας την εμπειρία και με άλλες εταιρείες που δεν θα ήθελα να τις υποβαθμίσω η Ιντερσαλόνικα έγινε η μοναδική αγάπη της ζωής μου. Βρήκα μέσα σε αυτή την εταιρεία ανθρώπους υπεύθυνους, εργατικούς, που σου δίνουν πάντα την αίσθηση της σιγουριάς και της αναγνώρισης. Έτσι τα τελευταία τρία χρόνια και κατόπιν προτροπής του προέδρου κ. Γιαννιώτη, αποφάσισα να δημιουργήσω και να αναλάβω ως διευθυντής δύο υποκαταστήματα. Στη Νάουσα και στο Αγγελοχώρι Ημαθίας. Δόξα τω Θεώ που με ευλόγησε με τόσα «ΠΕΤΥΧΑ» όσα ονειρευόμουν από μικρός. Αυτήν τη στιγμή στη ζωή μου θα ήθελα πέρα από την υγεία μου αν μπορούσε να σταματήσει ο χρόνος. Έχω μια αξιολάτρευτη σύζυγο και δύο αγοράκια 8 και 11 ετών. Μια επαγγελματικά επιτυχημένη καριέρα και συνεργάτες που δεν θα τους άλλαζα με κανέναν.

Η αγάπη σας για το επάγγελμα του «Ασφαλιστή» είναι δεδομένη. Πηγάζει από την αγάπη σας για τον Άνθρωπο και από τα προσωπικά σας βιώματα. Πώς μπορεί ένας τέτοιος άνθρωπος να προσαρμοστεί και να λειτουργήσει σε μια καθαρά τεχνοκρατική, απόλυτα οργανωμένη και ασφυκτικά εποπτευόμενη αγορά που δημιουργούν οι Πράξεις 30 και 31 της ΤτΕ και αυτές βέβαια που όλοι γνωρίζουμε ότι έπονται;

Πιστεύω ακράδαντα ότι οι άνθρωποι κρίνονται μέσα στη ζωή από τις πράξεις τους, τα έργα τους, τις επιτυχίες και τις αποτυχίες τους. Βασικό προτέρημα ενός επαγγελματία, αν και για εμάς τους ασφαλιστές πιστεύουν ότι μας αρέσει μόνο να μιλάμε, είναι να ξέρει πρώτα να ακούει. Όχι μόνο τον πελάτη αλλά και μέσα στη ζωή αυτούς τους επαγγελματίες ασχέτως επαγγέλματος που μεγαλούργησαν και πέτυχαν ο καθένας στον τομέα του. Έτσι και εγώ από τα πρώτα βήματά μου, ρουφούσα ιδέες και συνεχίζω ακόμα να το κάνω. Γιατί πιστεύω ότι όσο ζεις μαθαίνεις. Όπως είπε και ο Σωκράτης «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Με το ταλέντο δεν στήνεται μια επιχείρηση, χρειάζεται και ο απαραίτητος εξοπλισμός. Για εμένα, αν και στα δικά μας χρόνια η τεχνολογία μάς ήταν άγνωστη και σχεδόν ανύπαρκτη, έπρεπε πάση θυσία να τη γνωρίσω, να την αναγνωρίσω και να τη χρησιμοποιήσω έτσι ώστε να με βρει το αύριο έτοιμο σε γνώση και εμπειρία. Καταστρέφοντας προσωπικά έναν υπολογιστή μέχρι να καταφέρω να δημιουργήσω ένα πρόγραμμα στα γραφεία μου, που θα με διευκόλυνε εμένα, τους συνεργάτες μου αλλά και τους πελάτες στο θέμα γρήγορης εξυπηρέτησης δεν έμεινα πίσω. Δείξε στον κόσμο που σε γνωρίζει ως επαγγελματία πώς εσύ έτσι εργάζεσαι και όχι όπως θέλει ο καθένας. Στο τέλος θα δικαιωθείς όταν θα δεις τους ίδιους που δεν πείστηκαν να έρχονται και να το αναγνωρίζουν. Δυστυχώς χρειάζεται πολύς χρόνος και υπομονή, αρκετές απογοητεύσεις μέχρι να έρθει ένα ποθητό αποτέλεσμα. Πάντως χαμένος δεν βγαίνεις. Οι πράξεις 30 και 31 της ΤτΕ έπρεπε για εμένα προσωπικά να είχαν έρθει στη ζωή του ασφαλιστή χρόνια πριν. Έτσι ώστε θα γλιτώναμε πολλών ετών ψυχικής τριβής με τον κόσμο και απογοητεύσεις από συνεργάτες που έδιναν συμβόλαια χωρίς να εισπράττουν. Επιτέλους από χρόνια πια έπρεπε να δοθεί μια παιδεία στον Έλληνα καταναλωτή ότι δεν πρέπει να βάζει το χέρι του τόσο βαθιά όταν η τσέπη του είναι μικρή. Να μην ξοδεύει περισσότερα από τις ανάγκες του και να πάψει να χρωστάει. Μην κάνοντας έτσι στον άλλο αυτά που δεν θα ήθελε ο ίδιος να του κάνουν.

 

Βλέπετε νέους ανθρώπους να ενστερνίζονται το αγαθό της ασφάλισης και να επιθυμούν την ενασχόλησή τους με το επάγγελμα; Ποιες οι διαφορές τους από τα δικά σας χρόνια, ποια είναι τα κίνητρά τους, τα πιστεύω τους;

* Οι παλαιότεροι γενικά πείσαμε τους νέους ότι η γνώση, που χωρίς να παρεξηγηθώ είναι βασικός κανόνας, είναι και ο μοναδικός. *

Τα τελευταία χρόνια μέσα στον κύκλο μας στην περιοχή μου, αλλά και στα συνέδρια πανελλαδικά που συμμετέχω, οφείλω να ομολογήσω ότι βλέπω αρκετά νέα παιδιά ακολουθώντας το παράδειγμα των γονιών τους να συνεχίζουν το ασφαλιστικό τους έργο με ζήλο και ενδιαφέρον. Κρατώντας έτσι ως νέοι πια στο χώρο εφάμιλλα άξια το έργο των γονιών τους. Με περισσότερη νεανική όρεξη και ιδέες δημιουργώντας ένα νέο κλίμα στην αγορά, που βοηθάει πάντα τον Έλληνα ασφαλιζόμενο. Αν και είναι μεγάλη η προσέλευση νέων όσον αφορά τη φοίτησή τους για την απόκτηση πιστοποιητικού ασφαλιστικού συμβούλου, δεν βλέπω σε πολλούς από αυτούς συνέχεια. Θεωρώ ότι οι παλαιότεροι γενικά πείσαμε τους νέους ότι η γνώση, που χωρίς να παρεξηγηθώ είναι βασικός κανόνας, είναι και ο μοναδικός. Η απόκτηση κάποιου ή κάποιων πτυχίων δεν καθιερώνει και την επαγγελματική πορεία ή επιτυχία.

Δεν την καθιερώνει, αλλά οι γνώσεις, οι πιστοποιήσεις, τα πτυχία είναι απαραίτητα. Τι άλλο πιστεύετε ότι χρειάζεται;

Χρειάζονται πολλά. Όπως ταλέντο, χαρακτήρας, δουλειά. Μα πάνω από όλα υπομονή. Δεν γίνονται τα πράγματα από τη μια μέρα στην άλλη και αυτό δεν πρέπει να μας ρίχνει ψυχολογικά. Η όποια εργασία όσον αφορά τον κάθε επαγγελματία το μόνο που δεν θέλει είναι την απομόνωση του ιδίου από το σύνολο. Πέρα από το πάθος και την αγάπη για αυτό που κάνεις χρειάζεται και ο άνθρωπος που πρέπει να έχεις πάντα δίπλα σου, έτσι ώστε να σε αναγνωρίσει και να σε αναδείξει. Οι νέοι έχουν κίνητρα και πιστεύω. Όσον αφορά τα πρώτα ποτέ στα χρόνια που πέρασαν και έρχονται δεν είναι σταθερά. Πότε πολλά, πότε λίγα. Τα πιστεύω μας όμως πάντα πρέπει να είναι περισσότερα από τα κίνητρα για να τα νικούν. Θα συμβούλευα τους νέους που ξεκινούν όποια προσπάθεια στο χώρο, αναφέροντάς τους ότι εμείς τότε είχαμε την παρθενική εμφάνιση της τηλεόρασης, που θέλησε να μας αποξενώσει. Τώρα ήρθε στη ζωή μας ο υπολογιστής να αντικαταστήσει την τότε τηλεόραση. Ας μη χάσουμε την πραγματική επαφή μεταξύ μας. Τα τεχνολογικά μέσα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Αναγκαίο κακό, αλλά μηχανήματα που από μέσα τους διέρχεται ρεύμα και όχι συναίσθημα.

Η αγορά, στο σύνολό της, δεν βρίσκεται και στα καλύτερά της. Διαφέρει η κατάσταση στη Βόρεια Ελλάδα; Τι δείχνουν οι αριθμοί, αλλά και η στάση του κόσμου απέναντι στις ασφαλιστικές εταιρείες;

Φαινόμενο των καιρών μας με μεγάλη πίκρα για όλους μας είναι το ότι η κρίση μπήκε για τα καλά στη ζωή μας. Με την είσοδό της στην αρχή μας έφερε ένα ψυχολογικό σάστισμα και μια παγωμένη στασιμότητα σε όλους μας. Στη συνέχεια η εκδικητική της μορφή επέφερε μια γενική πτώση σε όλους τους τομείς. Περιμένουμε όλοι ένα φως στο τούνελ που βαδίζουμε. Η βόρεια Ελλάδα αναπόσπαστο κομμάτι της υπόλοιπης χώρας διανύει την ίδια κατάσταση. Αυτό όμως που μας έχει διδάξει η ιστορία της Ελλάδος είναι ότι ο Έλληνας έχει περάσει τα ίδια αλλά και χειρότερα στο παρελθόν. Για κάποια χρόνια της ιστορίας μας, ίσως και καλύτερα. Τι μας έκανε να επιβιώσουμε; Η ψυχή, το κουράγιο και η θέληση να ψάχνουμε πάντα τον τρόπο ώστε και να αντέχουμε στις αντιξοότητες αλλά και να γεννιόμαστε μέσα από τις στάχτες μας.

Οι αριθμοί όμως είναι αμείλικτοι…

Οι αριθμοί δεν λένε πάντα την αλήθεια. Πολλές φορές δεν βρεθήκαμε να λύσουμε από παιδιά στα σχολικά μας χρόνια ένα δύσκολο πρόβλημα; Και πόσες φορές κάποιοι αριθμοί δεν μας δυσκόλεψαν; Με υπομονή και με θέληση το πρόβλημα λύνεται και οι αριθμοί χάνουν. Τα τελευταία χρόνια ένα και μοναδικό καλό που έκανε η κρίση χωρίς αυτό να με ευχαριστεί ιδιαιτέρως είναι ότι ξεκαθάρισε το τοπίο γενικά στον επαγγελματικό τομέα. Μπορεί να μην άντεξαν κάποιοι στο χώρο, ίσως άδικα. Αλλά σημασία έχει το γεγονός ότι ο συνεπής, ο νοικοκύρης και ο εργατικός έχει επιβιώσει. Ας ελπίσουμε να έλθουν τέτοια χρόνια που και αυτοί που χάθηκαν να επανέλθουν, δυνατοί, υγιείς και με την εμπειρία του παθήματος. Γι’ αυτούς που δυναμικά αντέχουν ένα είναι σίγουρο. Είτε είναι ασφαλιστικές εταιρείες είτε οτιδήποτε άλλο παραμένουν σταθεροί. Γιατί ο κόσμος τους προτιμάει, τους σέβεται, τους εκτιμάει και πιστεύει σε αυτούς. Η στάση του κόσμου ας μην ξεχνάμε πάντα είναι ανάλογη με τη στάση των εταιρειών.

Πριν κλείσουμε, πείτε μας λίγα λόγια για τους Συνεργάτες σας στα δύο γραφεία που διευθύνετε και για την εταιρεία σας, την Ιντερσαλόνικα. Ποιο είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που σας κάνει, ως άτομο και ως ομάδα, να διαφέρετε και να αναπτύσσεσθε; Πώς βλέπετε το μέλλον;

Ανέφερα σε κάποιο σημείο παραπάνω ότι δεν θα άλλαζα τους συνεργάτες μου με κανέναν. Είπα ψέματα. Η αλήθεια είναι ότι θα τους άλλαζα αν μπορούσα τελικά να γυρίσω το χρόνο πίσω μόνο με τους ίδιους. Πιστεύω πάντα και στη θεά τύχη. Μου έτυχε να συνεργάζομαι από τα πρώτα μου επαγγελματικά βήματα με ανθρώπους άξιους, ικανούς, τίμιους, εργατικούς. Ίσως τα αδέλφια που δεν είχα και έψαχνα στον παιδικό μου περίγυρο ήρθαν για τα καλά στη ζωή μου όταν μεγάλωσα. Είναι αυτοί που μου δίνουν την ψυχολογική υποστήριξη, όταν τη χρειάζομαι, και αυτοί που με συμβουλεύουν σαν δικοί μου άνθρωποι όταν το έχω ανάγκη. Ποτέ στην επαγγελματική μου καριέρα δεν υποτίμησα συνεργάτη και δεν ανέφερα τη λέξη υπάλληλος. Για εμένα πάντα είναι και θα είναι οι άνθρωποί μου, οι συνεργάτες μου. Ευχαριστώ το θεό που τους έχω δίπλα μου. Χωρίς εμένα αλλά και με εμένα ξέρουν τι πρέπει να κάνουν. Απλά γνωρίζουν τη δουλειά τους. Όλοι μας έχουμε ένα κοινό που μας ενώνει, μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Με κανόνα ζωής στον εργασιακό χώρο μας συνεχίζουμε για το καλό όλων μας. Αυτός ο κανόνας είναι μόνο ένας. Μην κάνεις στον άλλον αυτά που δεν θα ήθελες να σου κάνει.

Αυτή είναι η ομάδα σας. Πόσο συνέβαλε και συμβάλει όμως η εταιρεία σας στην επιτυχία;

* Η ομάδα της Ιντερσαλόνικα δεν χάνει αλλά και δεν θέλει να χάσει ποτέ το πρωτάθλημα. *

Μιλώντας με ποδοσφαιρική ορολογία, η βασική προϋπόθεση αυτής της ομαδικής επιτυχίας είναι μία: με Πρόεδρο της ομάδας τον Πρόεδρο της εταιρείας κ. Μελά Γιαννιώτη και προπονητή τον αντιπρόεδρο γιο του Κωνσταντίνο, με φυσιοθεραπευτές και όλα τα υπόλοιπα βασικά στελέχη της εταιρείας, με πολλούς συνειδητοποιημένους επαγγελματίες συνεργάτες σε όλη την Ελλάδα, η ομάδα της Ιντερσαλόνικα δεν χάνει αλλά και δεν θέλει να χάσει ποτέ το πρωτάθλημα. Στην παρούσα στιγμή της ζωής μου για πρώτη φορά αισθάνομαι τόσο ευτυχισμένος ως επαγγελματίας, ως άνθρωπος, ως συνεργάτης και φίλος. Νιώθω υπερήφανος που είμαι ένα μικρό λιθαράκι αυτού του μεγάλου οικοδομήματος που λέγεται Ιντερσαλόνικα. Και λόγω αυτής της διάθεσης αυτό που περισσότερο με διακατέχει είναι αισιοδοξία για το μέλλον και μια γλυκιά ικανοποίηση. Αυτό που θέλω να πω από τη ζωή μου είναι ότι αφού εγώ ο ασήμαντος τα κατάφερα, μπορεί και ο καθένας μας. Δώσε στη ζωή σου για να πάρεις και αν δεν πάρεις νιώσε ακόμα πιο ευτυχισμένος γιατί έδωσες.